ρε: χέα

έγερνα από πάνω του, όταν συνειδητοποίησα ότι στο στήθος του πέφτανε βροχή οι τρίχες. σκέφτηκα ότι έρχονται από κάπου αλλού ενώ υπολόγιζα πόσο να κρατήσω πριν τελειώσω. ήτανε μια γελοία σκέψη αλλά σίγουρα η πιο γρήγορη αμυντική σκέψη που μου ‘ρθε απέναντι στην εικόνα του άτριχου στήθους του που ήταν σημαδεμένο από ξένες τρίχες. με κοιτούσε με απορία και βάλθηκε, αφού τελείωσε κι αυτός, να καθαρίσει τα σώματά μας απ’ ότι έπεσε απ’ το κεφάλι μου. το έκανε για τόση ώρα ώστε κάποια στιγμή κι ενώ είχα ήδη χαλαρώσει, προσπάθησε να τραβήξει και μια τρίχα στο μέτωπο που του φάνηκε για έκπτωτη και όχι για ριζωμένη. πόνεσε.

τον επόμενο μήνα στην αθήνα, βρίσκω τη στρατούλα, τον μοναδικό άντρα στην ελλάδα που αφήνω να μου αγγίξει τα μαλλιά. η στρατούλα είναι κομμωτής. τον είχα γνωρίσει στο q-base, που είχε ανοίξει για κάτι φεγγάρια στην ευριπίδου, αν δε κάνω λάθος. on and off, κρατήσαμε επαφή από τότε. έχει πολλές από τις τυπικές λουγκροεμμονές της πόλης, δεν βγαίνει δηλαδή έξω αν δεν περιποιηθεί κανα δίωρο, δεν πάει ζαζά [με τα πόδια] αλλά κατεβαίνει στην αγίας άννης [με το αυτοκίνητο –πως παίρνoνται μέσα απ’ τα αυτοκίνητα?], κάνει κόκα αλλά έκοψε τα κουμπιά- είναι για τα ‘πιτσιρίκια’, παίρνει μια πίπα και νομίζει ότι έχει αρπάξει όλα τα μεταδιδόμενα του κόσμου, και διάφορα περίεργα τα οποία ενώ σε άλλες με εκνευρίζουν, πάνω του, ίσως επειδή είναι η στρατούλα, μου φαίνονται συμπαθητικά γιατί είναι ένα χρυσό παιδί, από μια οικογένεια που η μάνα μένει όλη τη μέρα στο σπίτι-οικιακά- ενώ ο πατέρας δουλεύει την ταβέρνα.

[… είναι όντως ταβερνιάρης ο πατέρας του, με τριχωτό στέρνο, καδένα-i’m not fuckin’ jokin’- και μουστακαλής. τον γνώρισα μια φορά στις απόκριες που είχε ανοίξει την ταβέρνα για μια συνεστίαση τύπου μπαλνταφάν ενηλίκων. χα!… ο μπαμπάς- τι δαιμόνιος επιχειρηματίας- είχε βάλει τη στρατούλα, κοτζάμ γαϊδάρα να ντυθεί …τζίνι για να σερβίρει τους πελάτες. πιάνεις το κάνεις-ευχή-τζίνι-φέρνει-κοψίδια concept? η στρατούλα, άλλο που δεν ήθελε…με είχε καλέσει από νωρίς εκείνη τη μέρα, μένουνε κάπου στο αιγάλεω, να βοηθήσω στην προετοιμασία. βρήκε ένα κίτρινο ψιλολαμέ κοστούμι, κροσσάτο στις άκρες, παστώθηκε λίγο… ε, κάτι διακριτικές σκιές, λίγο transparent κραγιονάκι, όχι πολλά και μέχρι να τρίψεις το λυχνάρι… τσαφ! …να σου η στρατούλα, το μαγικό τζίνι/σερβιτόρος]

– ρε αγάπη, έχασα πολύ μαλλί στην ιαπωνία. μου πέφτανε μέχρι κι όταν πηδιόμουν.
sex ακούω? χμ… για λέγε!
– τι να σου πω, παιδί μου? για τα μαλλιά μου θέλω να σου πω.

σοβαρεύει και αρχίζει την ανάλυση. το βασικό ήταν ότι έβρισκε το όλο συμβάν φυσιολογικό…τα άλατα στο νερό κάθε τόπου είναι διαφορετικά, συχνές αλλαγές νερού μεγαλύτερη έκθεση σε άλατα, άρα μεγαλύτερη ταλαιπωρία άρα μεγαλύτερη τριχόπτωση…. μάλιστα.

-και τι θα κάνω?
-θα πάρεις κάτι συμπληρώματα που θα σου πω και θα είσαι σούπερ. πιάνουν μαλλιά-νύχια-δέρμα. τα έδωσα σε μια πελάτισσα δικηγόρο…. ήταν καραφλή, αγάπη, δεν μπορούσε να εμφανιστεί στο δικαστήριο..[γέλια]..από πλάγια είχε φουλ μαλλί κι από πάνω νάκα… ήτανε σα φρικιό, σου λέω. άρχισε τις ταμπλέτες και μέσα σε λίγους μήνες να κάτι τούφες… έγινε η καραφλή, πανκιό.

μου δίνει οδηγίες.

– παίρνεις τις ταμπλετίτσες και δεν κουρεύεσαι για ένα χρόνο.
– σίγουρα?
– ναι, έχω κάτι πολύ καλό στο μυαλό μου. άστα να μακρύνουν και θα δεις. έχεις ταξίδια το χειμώνα?
– μπα
– ακόμα καλύτερα

ακολουθώ τις οδηγίες του. παίρνω μια από τις ταμπλέτες κάθε μέρα. τις προάλλες μιλάμε στο τηλέφωνο.

– μωρή στρατούλα θα με κάψεις… τα μαλλιά μου κοκκινίζουνε μ’ αυτές τις ταμπλέτες.
– τα δυναμώνουνε μόνο, μην είσαι χαζή. φταίει ο καιρός εκεί που είσαι.

δε βγάζεις άκρη… ήμουνα υπερβολικός βέβαια όταν της είπα ότι τα μαλλιά μου κοκκινίζουνε αλλά δεν ήταν και εντελώς ψέμα…ίσως πάλι να ήτανε απλά μια γυαλάδα στο φως….τελευταία πάντως το ενδιαφέρον μου έχει μεταφερθεί από τις τρίχες του κεφαλιού στις τρίχες ανάμεσα στη μύτη και τα χείλη. ο κόσμος μάλλον έχει απίστευτο fetish με κάτι τέτοια…στο τραίνο με κοιτάνε πολύ περισσότερο από το κανονικό και τις προάλλες που βγήκαμε να κάνουμε κάτι haloween-y με τον a., ήρθαν κανα δυο και τριβότανε ακόμα δε μπήκαμε στο μαγαζί.

περιμένω πάντως τα αποτελέσματα…με ή χωρίς φυσικές κόκκινες ανταύγειες, τα μαλλιά μου θα μακρύνουν κι άλλο. η στρατούλα όταν ξαναβρεθούμε του χρόνου το καλοκαίρι, θα κάνει καλά τη δουλειά του: θα τα ‘γλείψει’ από πλάγια όμορφα, θα κόψει τα περιττά, θα κάνει ζωηρές μυτούλες στη φράντζα. στο ενδιάμεσο, θα καθαρίζω μόνο το σβέρκο και τις φαβορίτες. θα έχω σταματήσει τις ταμπλέτες και, πιθανότατα, θα σταματήσω επίσης να ασχολούμαι με [τις] τρίχες [μου]. οι μόνες που μπορεί να συνεχίσουν να έχουν κάποια σημασία θα είναι αυτές πάνω από τα χείλη μου. το λέω αυτό, γιατί από τότε που σταμάτησα να τις ξυρίζω, κάθε πρωί στον καθρέφτη, βλέπω το πρόσωπο του μακαρίτη του παππού.

σαν κάθε πρωί να αντικρίζω τη ρίζα μου.

10 Responses to “ρε: χέα”

  1. μου άρεσε…
    κινηματογραφικό στις εικόνες του να με ταξιδεύει σε διαδοχικά flashback και πάλι πίσω στο σήμερα…
    φθινοπωρινά φιλιά amvro!

  2. ρε μωρό, τι τέλειο! xxxxx

    ;-))

  3. ammos sta malia mou Says:

    φρίκες με τρίχες, story of my life
    :))

  4. καλα δεν παιζεσαι…
    τουλάχιστον γοητευμενος!!!

  5. καλημέρα, παιδιά

  6. καλημέρα κι απο μένα:-)
    και γαμω το ποστακι,αχ αποφευγω να μπαινω σε σενα γιατι ζηλεύω κάθε φορα με τα ταξίδια ο άφραγκος και άμοιρος νέος

  7. 3 parties a day Says:

    Πώς τις λένε τις θαυματουργές ταμπλέτες;

  8. θα ρθουν και τα ταξίδια les

    3, περιμένω την προμήθεια και ..θα σου πω.

  9. me synephres…
    taxidiari…

  10. hope u r doing well, boy.

    x

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: